“Dat demonstreren voor het klimaat helpt toch niets, de politiek luistert toch niet,” moppert ze, “en sowieso gaat de hele wereld toch wel naar de kloten”. Ik weet het niet, wil dat niet en heb weinig op met zuurpruimen. Met deze azijnzeiker. Met haar cynische houding.

Ik bekijk haar cynisme vanuit de psychologie. Die associatie is negatief. Cynisme staat voor ‘een houding van wantrouwen tegenover andermans bedoelingen en het nut van instituties.’ En daarbij ‘een afwijzende houding tegenover idealisme’. En daar red je het klimaat niet mee. Zo’n houding zaait enkel ellende. Vrolijk word je er ook al niet van. Gevoelsmatig vormt cynisme een aardsvijand.

Bekijk je cynisme vanuit de filosofie, dan is de associatie juist positief. Het is de leer van veel Griekse filosofen in de oudheid. En deze cynici streven naar een waardevol leven voor iedereen. Wat betekent dat iedereen leeft in overeenstemming met de natuur. Met een eenvoudig leven. Los van rijkdom, macht, roem en bezittingen. Een heerlijke klimaatvriendelijke benadering. Die naadloos in onze tijd past.

Helaas zit ‘het niet geloven in de goedheid van mensen’ in zowel het filosofische als het psychologische cynisme. Maar waar de – psychologische – cynicus zeikt en zanikt, reflecteert de filosofische cynicus kritisch en zoekt naar oplossingen.

Laten we rond ons klimaat koppig optimistisch zijn! Met de cynische aanpak van die oude Griekse filosofen: kritisch en met als doel een leven trouw aan onze natuur. En dan met een wat rooskleuriger kijk op de welwillendheid van de mens. Daar redden we het wel mee.

Rooskleuriger – Doeneke wil ’t proberen!