Ze danst K-pop. In een girlsband. En verandert van een verlegen tiener in een podiumbeest. De muziek is een combi van hiphop en andere popmuziek. De choreografie van de dans is dynamisch, strak, synchroon en met oog voor detail. Heel veel details. De teksten bevatten een activistische boodschap. De Zuid-Koreaanse K-pop brengt heel wat teweeg. Een uitlaatklep, zoals bij veel belangrijke muziek. Voor de artiest. En voor het publiek. Bij K-pop is dat publiek ook nog eens enorm groot en betrokken.

Ook Gumboot dansen laat je niet alleen heerlijk bewegen als artiest en publiek. Het is ook een beweging. Een movement. De dans die als mijnwerkersdans in de mijnen van Zuid-Afrika ontstaat. Tijdens en tegen apartheid.

Of een Chileens feministisch protestlied en -dans ‘El violador en tu camino’, waarin vrouwen samen dansen en zingen tegen geweld tegen vrouwen. Ook die ijzersterke boodschap gaat de wereld over.

Samen dansen verbindt en werkt bevrijdend. Het geeft kracht, empowerment. En lol. Voor alle leeftijden.

Zo’n impactvolle dans samen is heerlijk! Ik begin een dansje. Met mijn favoriete dansmaatje uit mijn tienerjaren: Jimmy Somerville. ‘Don’t leave me this way’, met mijn handen in de lucht draai ik rond en rond. We gaan helemaal los. Later googel ik Jimmy, ‘veel van zijn liedjes bevatten politiek commentaar op homogerelateerde kwesties’, lees ik. In mijn jeugd weet ik dat niet, maar Jimmy is een homo-activist. En hij zingt nog. En nog altijd even bijzonder en buitengewoon hoog. Opzwepend, bevrijd en bevrijdend.

Een dansje – Doeneke wil ‘t proberen!