Ik ben er helemaal klaar mee. Groot nieuws lijkt het niet. Maar voor mij is het te krom. We gaan al jaren helemaal de verkeerde kant op. Dus moet ik er een punt achter zetten. Ik vreet ’t niet langer. Het is krom overal op aarde. Ze leven en vormen een ziekmakende monocultuur. Biologisch is al niet veel beter. Het moet anders. Radicaal ben ik op het vlak van de banaan.

Wetenschappers kijken er ook naar en luiden de alarmbel. Voor de pisang zijn er twee bedreigingen. Mycosphaerella, ook wel bekend als black sigatoka, valt onze banaanbron min of meer wereldwijd aan bij de bladeren. Misschien is er wat tegen te beginnen. Als je er heel snel bij bent, maar er is nog geen methode waardoor je die schimmel tijdig detecteert. Fusarium oxysporum, ook wel bekend als de panamaziekte, klinkt rot voor iedereen die bananen kweekt in Panama. En dat klopt, want er is geen kruid tegen opgewassen. Alleen verwart die naam nogal, omdat die schimmel wereldwijd een plaag is voor elke bananenbron. Die schimmel vind je niet op de bladeren, omdat ie aanvalt vanuit de bodem door de stam.

Een reden waarom die schimmels zo succesvol zijn in hun strijd om wereldheerschappij waarbij ze teren op de banaan is simpel. Dat enkelvoud de banaan slaat op desbetreffende monocultuur. Cavendish is de enige banaan die we overal op aarde kweken. De opbrengsten zijn superieur aan die van oude inheemse soorten. Rooien van al die inferieure soorten blijkt al sinds 1834 een goudgele business. Te mooi om waar te zijn en eigenlijk weten we dat wel. De mooiste gele kanaries krijg je door het kruisen van broertjes en zusjes. Die winnen de prijzen op elk concours. Maar inteelt kent ook een berg nadelen.

Meer diversiteit – Doeneke wil ’t proberen!