De middelste van mijn jeugdvriendin twee huizen verderop in Borne, haar jongste dochter, lijkt soms wat onzeker maar vergis je niet. Op school heeft ze een misschien nog wel grotere hekel aan rekenen dan ik. Als je niet goed kijkt snap je niet wat zij allemaal haarfijn in de smiezen heeft. Rekenen doet ze niet voor haar lol, maar als ze vindt dat iets anders en beter moet dan calculeert ze hoe dat moet lukken en dat doet ze dan.

Interesseert iets haar niet, dan kun je haar achter de vodden zitten en dat helpt dan, een beetje, soms. Dan nog kost het wel tachtig rijlessen voordat ze in een auto de weg op mag zonder rijinstructeur. Angst en voorzichtigheid is haar verklaring, maar ze vindt ook dat er veel mensen in auto’s op de weg zitten die een gevaar zijn voor alles en iedereen. Die observatie kan ik goed volgen.

Jet vindt mensen vaak leuk en haar bijbaan in de zorg voor ouderen bevalt, maar andere diersoorten vindt ze nog leuker dan mensen. Ze heeft haar eigen paard, Kampie, die het in zijn jeugd in Spanje niet best heeft. Maar, mee naar hier en alles komt goed.

Papegaaiduikers vindt Jet ook geweldig. Kiwi’s, de vogels, vindt ze even tof. Vrouwtjes leggen eieren die doen denken aan die van struisvogels, maar het lijf van de volwassen kiwi is weinig groter dan haar ei.

Dieren eet Jet al jaren niet meer en ze start nu haar studie die draait om het organiseren van het samenleven van dieren en mensen. Dat dit beter kan voor dier en mens geloof ik, maar zeker weet ik dat die missie bij Jet in de beste handen is. Ze weet wat ze wil met dieren en doet dat met haar hoofd en haar hart.

Met liefde – Doeneke wil ’t proberen.