“Volgende week vlieg ik naar Stockholm!” juicht hij. Liefdevol kijk ik hem aan. Ik ben toch zijn moeder. Ik slik mijn ongemakkelijke gevoel dus weg. Mijn zoon heeft geen enorme vliegschaamte. Hij is stikverliefd.

Ik lees me rot*. Dus vlieg al jaren niet. Ik geloof in goed gedrag. Dus dat alles goedkomt. Met ons klimaat en zo. Er is nog werk te doen.

Ik zie ontwikkelingen die hoopvol stemmen. In werk is meer videobellen gewoon minder vliegen. En vakantiegangers zien dat Europa ook heerlijk is. Toch blijft het worstelen met praktische bezwaren. Want soms moet je wel vliegen. Zoals door je grote liefde. Die nu in Stockholm studeert.

Met de fiets naar Zweden is niet te doen. Het traject Amsterdam – Hamburg – Stockholm is 1125 kilometers lang. De trein lijkt mij een mooie optie. Kan zoonlief richting zijn lief daar … ook mooi een boekje lezen – of twee. Lekker duurzaam. Wel prijzig … treinen. Vliegen gaat véél sneller en is ook nog idioot goedkoop … Wat kiest ie dan? Is dat eigenlijk wel een vraag …

Willen we ’t niet te warm, te nat – kortom akelig – krijgen hier op aard? Prijsbewust en goed gedrag moeten gewoon hand in hand gaan. Uit liefde. Liefde voor alles en iedereen. Niet te duur én duurzaam met de trein naar Stockholm.

Prijsbewust – Doeneke wil ’t proberen!

*https://www.bergjournalistiek.nl/hoe-het-recht-om-uit-te-stoten-een-miljardenhandel-werd/