“Hij vindt me een kenau!”, zeg ik verbouwereerd. Het bloed stijgt naar mijn hoofd. “Hoezo?”, vraagt mijn zoon. Er is eindelijk weer eens een momentje dat ik mijn 21-jarige zoon wat uitleg: “Hij vindt me een akelig kreng; dat is de betekenis van kenau.”

“Een akelig kreng?!”, herhaalt mijn zoon verbaasd. “Kenau was toch die fantastisch sterke vrouw? Dat is dan toch een enorm compliment?”

Een compliment? Ik word nieuwsgierig. We draaien de rollen weer om. Mijn zoon legt míj weer eens wat uit. Over zijn kenau.

Mijn zoon doorloopt zijn basisschool in het centrum van Haarlem. Vlakbij het mooie Kenaupark. Hij leert daar over zijn superheld: Kenau Simonsdochter Hasselaer. De vrouw die zijn Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog in de 16e eeuw verdedigt. De vrouw die met hout en zand de – door kanonskogels beschadigde – stadswallen repareert. De vrouw die – aan het hoofd van 300 andere vrouwen – samen vanaf de stadsmuren kokend water, brandend stro en smeltend pek naar de Spaanse belegeraars gooit. Super stoer!

Onvriendelijk, bazig, onvrouwelijk, manwijf, dragonder, feeks, haaibaai, helleveeg, kreng? Allemaal onzin! Mijn zoon heeft bij kenau alleen maar positieve associaties. ‘Kenau was een stoer mens. Ja, en ook een vrouw. Boeie!’

Geweldig! Ik vervang razendsnel voorgoed mijn negatieve associatie. “Hij vindt me een kenau!” herhaal ik trots. Ik heb blosjes op mijn wangen.

Kenau – Doeneke wil ‘t proberen!