Vrijdagmiddag moest ik op zoek naar zalmroze kleding, in Heemstede. Daar wonen rijke mensen. Die kopen vaak dure spullen. Ik kom er graag … in de uitverkoop-tijd.

Winkelend publiek daar toont vrouwen uitgedost alsof ze naar een belangrijk sollicitatiegesprek gaan, of borrel, of beide. Uitgedoste dames ruiken naar geld. Winkelpersoneel is daar gevoelig voor: als een roofdier voor een prooi.

In Heemstede val ik niet op als prooi. Een beetje dom, want als ik (vind dat ik) iets nodig heb, dan ben ik een prooi. Investeer tijd in mij, breng setjes naar mijn paskamer, wees begripvol en eerlijk over hoe het staat, dan koop ik bij jou én ik kom graag bij je terug. De volgende keer als ik iets nodig heb. Heel binnenkort dus.

Een vriendin van mij is rijk. Een joekel van een prooi. Zij winkelt niet zo graag als ik. Soms móet ze toch. Ik mag dan mee. Fantastisch!

In korte tijd verzamelt ze bergen kleding. Te hoog voor één berg. Toen ze laatst wilde afrekenen pakte de, zich van ons als zichtbare sloebers in haar winkel afzijdig houdende, winkeldame de kleinste berg en berekende het totaalbedrag. Mijn vriendin wees naar de hogere bergen, die ze ook wilde. Het gezicht van de winkeldame was memorabel … ze gierde: “DAT ÁLLEMÁÁL??!!”. Onprofessioneel, stuitend, ook wel charmant en leerzaam.

Oordeel niet te snel. Geef aandacht. Volg een communicatietraining. Of kijk weer eens lekker naar Pretty Woman.

Lekker winkelen – Doeneke wil ’t proberen!